| هنوز ايده آل نيستم |
|
شماره 34 - تیر 1384 | موضوع :گپ | تحريريه پرسمان |
ارسال برای دوستان 
گپى با دانشجوى نمونه كل كشور
به كوشش: سيد محمدمهدى موسوى
«من مرضيه سيامك هستم و 21 سال سن دارم». اين اولين جمله كسى است كه متولد سال 62 و ساكن شهر قم است و به عنوان دانشجوى نمونه كل كشور، در مقطع كارشناسى سال 83-84 برگزيده شده، جايزه خود را از دست رئيسجمهور دريافت كرده است.
خانم سيامك، دانشجوى سال آخر رشته كتابدارى و اطلاع رسانى دانشگاه قم است. آن گونه كه خود مىگويد، پس از توكل بر خدا و محيط مناسب دانشگاه قم براى تحقيق و پژوهش، پشتكار و انگيزه بالا، از عوامل موفقيت او در عرصه تحصيل و علمآموزى بوده است. موفقيت اين دانشجوى قمى به عنوان دانشجوى نمونه كل كشور، فرصتى بود تا با او كه يكى از فعالترين دانشجويان حال حاضر كشور است، گفتوگويى صميمانه داشته باشيم.
تعريف شما از دانشجو چيست؟
دانشجو كسى است كه قابليتهاى خودش را نشان دهد و از استعدادها بهره بگيرد و وقتى به دانشگاه مىآيد، فقط به فكر اين باشد كه بايد يك كار علمى ارائه بدهد.
ملاك انتخاب دانشجوى نمونه كشور چيست؟
دانشجوى نمونه، بر اساس معدل كارهاى علمى، فرهنگى و اجتماعى انتخاب مىشود؛ او بايد مقالات علمى داشته باشد. داشتن كتاب هم در دانشجوى نمونه شدن تأثير دارد.
مهمترين مسئله در موفقيت شما براى دانشجوى نمونه شدن چه بود؟
بعد از توكل بر خدا، تلاش و كوششهاى خودم و البته دعاى خير پدر و مادر.
چه طور شد كه رشته كتابدارى را انتخاب كرديد؟
من پس از فارغ التحصيل شدن در رشته خودم، به كارهاى پژوهشى و مقالهنويسى علاقه داشتم. وقتى وارد دانشگاه شدم، رشته ما طورى بود كه اين جور آدمها را جذب مىكرد و وقتى محيط مساعد بود و من هم به شدت علاقه داشتم، اولين كارى كه كردم اين بود كه در همايشى مقالهاى نوشتم و وقتى استادان جديت مرا ديدند، با من همراه شدند. يكى از استادان - آقاى عبادالله - واقعاً به من كمك كرد و مرا راهنمايى كرد و حقيقتاً 70 درصد موفقيتهايم را مديون وى هستم.
به جز استاد خوب، چه عوامل ديگرى در موفقيت شما مؤثر بود؟
من هميشه گفتهام كه تا دانشجو به جلو نرود، نمىتواند موفق بشود و واقعاً كسانى بودند كه از اين كار بهره مىگرفتند؛ اما وسط راه كار را رها كردند؛ اما من تا آن جا كه مىتوانستم، سعى كردم تا از منابع مختلف استفاده كنم. به نظر من، توكّل بر خدا و سعى و تلاش خود آدم، اساس است. تا نخواهى، نمىتوانى؛ خواستن توانستن است.
توكل به خدا، تلاش، پژوهش و تحقيق، شما را موفق كرد؛ آيا با وضعيت فعلى دانشگاههاى ما، دانشجويان مىتوانند به سمت تحقيق و پژوهش حركت كنند؟
من خودم را پژوهشگر مىدانم و به نظر من دانشجو اگر بخواهد كارى را انجام دهد، بايد پيش زمينه آن را داشته باشد. يكى از مشكلات دانشجويان، عدم آشنايى با زبان انگليسى است؛ مثلاً اگر نتوانى از اينترنت استفاده كنى، مشكلات زيادى پيش مىآيد.
با فضايى كه ترسيم كرديد، به نظر شما دانشجوى امروز انگيزهاى براى نمونه شدن دارد؟
اكنون دانشجوها براى نمونه شدن انگيزه پيدا كردهاند و اين توان در درونشان هست و وقتى محيط مساعد باشد، انگيزه بيشتر مىشود.
پيشنهاد شما در رابطه با غنى شدن امر پژوهش در دانشگاهها چيست؟
درس روش تحقيق و گزارشنويسى، در گروه ما خوب كار مىشود و اگر تمام دانشجوها اين درس را در نظر بگيرند، خيلى مؤثر است. نكته ديگر، اينترنت و زبان است كه در دانشگاهها فراگير و كامل نيست؛ مثلاً در طول يك ترم، چند جلسه محدود كلاس زبان تشكيل مىشود؛ ولى ادامه نمىيابد. من اميدوارم مسئولان و دانشجويان به دنبال فراگيرى زبان باشند و در اين راه همت نشان دهند.
گفته مىشود دانشجويان ما اميد به كار و آينده ندارند؛ آيا صحت دارد؟
مىگويند بزرگترين گناه، نااميدى است. يك مسلمان اگر نااميد شود، بايد بر خدا توكل كند و مسلماً با اين كار نااميدى از بين مىرود. در زندگى نبايد از شكستها ترسيد؛ زيرا هر شكستى پلى براى پيروزى و موفقيت است.
يعنى شما نگران آينده شغلىتان نيستيد؟
هر كس به فكر آينده شغلىاش باشد، بايد فعاليت كند و خودش را به سطحى برساند كه شغل برايش پيدا شود و از لحاظ علمى خودش را ارتقا بدهد تا زمينه كار برايش مهيا شود.
آيا رابطهاى بين هدف و موفقيت قائل هستيد؟
رسيدن به كمال؛ دانشجو اگر هدف نداشته باشد، موفق نمىشود و اگر هدف، كلى باشد، موفق مىشود و اگر كارى انجام دهد، بر مبناى هدف كلى است و در اين صورت، كارش نتيجهبخش است.
آيا خودتان را دانشجوى ايده آل مىدانيد؟
من فكر مىكنم هنوز يك دانشجوى ايدهآل نيستم؛ دانشجوى ايدهآل بايد خيلى فعال باشد.
مىتوانيد بيشتر توضيح بدهيد؟
گفتم كه دانشجوى ايدهآل نيستم؛ زيرا در طول يك ترم خيلى كار نكردم. دانشجو مىتواند از فرصتهاى طلايى اين دوران به بهترين نحو استفاده كند.
براى رسيدن دانشجو به شرايط ايدهآل، چه توصيهاى داريد؟
من از وقتم كم استفاده كردهام؛ بنابراين توصيهام اين است كه دانشجويان از وقتشان كمال استفاده را ببرند.
آيا رابطهاى بين استفاده نكردن از وقت و مسائل روحى روانى، چون دورى از خانواده وجود دارد؟
من اين را اعتراف مىكنم كه دورى از خانواده خيلى تأثير دارد؛ اما با مطالعه و تحقيق مىتوان اين خلأ روانى را پر كرد.
به نظر شما عضو شدن در انجمنهاى سياسى و اجتماعى، براى دانشجويان تهديد است يا فرصت؟
اگر درست استفاده شود، فرصت بسيار خوبى است و من تهديدى در اين خصوص نمىبينم.
در مجالس مذهبى هم شركت مىكنيد و آيا اين مراسم، تأثيراتى بر روى شما داشته است؟
سعى مىكنم شركت كنم و فكر مىكنم كه از نظر روحى و معنوى تأثير دارد. به نوعى من در مجالس مذهبى تقويت روحى مىشوم.
شما در دانشگاه قم تحصيل مىكنيد؛ در اين دانشگاه، واحد برادران و خواهران از هم جداست؛ آيا اين تفكيك جنسيتى را محدوديت مىدانيد يا عامل موفقيت؟
جداسازى دانشگاه نه تنها محدوديت نيست، بلكه شايد فوايد زيادى هم داشته باشد.
مىتوانيد بيشتر توضيح بدهيد؟
به نظر من جدايى جنسى خيلى بهتر از اين است كه محيط مختلط باشد. هر چيزى عرفى دارد و اگر اين روابط بيشتر شود، عرفش را از دست مىدهد و تمركز را از بين مىبرد.
آخرين توصيه به دوستان پرسمانى؟
اول از همه ايمان به خدا و اميد به حق تعالى، سپس داشتن هدف و در پايان، بهرهگيرى هر چه بهتر از فرصتهاى دانشجويى و استفاده از استادان دانشگاه.
تعداد مراجعه 1030 بار